जिल्हा प्रतिनिधी पुणे
प्रवीण पप्पू शिंदे
संकलन. एकनाथ भाऊ भोर
मुलगा चौथीत शिकत असताना शिक्षकांनी वडिलांना सांगितलं —
“तुमचा मुलगा बुद्धिबळ खूप छान खेळतो. योग्य पाठिंबा मिळाला, तर तो खूप पुढे जाईल.”
वडील डॉक्टर. आईही डॉक्टर.
आपल्या समाजात अशा कुटुंबांत मुलाच्या जन्माआधीच करिअर ठरलेलं असतं — “मुलगा डॉक्टरच होणार.”
पण इथे गोष्ट वेगळी घडली…
त्या वडिलांनी समाजाच्या चौकटीपेक्षा मुलाच्या आनंदावर विश्वास ठेवला.
मुलाला अभ्यासापेक्षा बुद्धिबळात रमायला मजा वाटत होती.
मग त्यांनी एक मोठा, धाडसी निर्णय घेतला —
मुलाला फक्त बुद्धिबळावर लक्ष केंद्रित करू दिलं.
चौथीपुढे पारंपरिक शिक्षण नाही.
आजूबाजूला पाहा…
अभ्यास सोडून खेळाला पूर्ण वेळ देऊ देणारा
सुशिक्षित पालक क्वचितच सापडेल.
कारण आपली स्वप्नं बहुतेक वेळा नोकरी इथपर्यंतच थांबतात.
मुलगा स्पर्धांसाठी बाहेरगावी जाऊ लागला.
लहान मूल एकटं जाऊ शकत नव्हतं, म्हणून आईने नोकरी सोडली.
ती सावलीसारखी त्याच्या मागे राहिली —
त्याचं जेवण, आरोग्य, मानसिक आधार, सराव…
स्वप्नासाठी स्वतःचं आयुष्य बाजूला ठेवलं.
२०१७ मध्ये एका पत्रकाराने त्या ११ वर्षांच्या मुलाला विचारलं —
“तुला पुढे काय व्हायचं आहे?”
तो क्षणाचाही विचार न करता म्हणाला —
“मला सर्वात तरुण ग्रँडमास्टर व्हायचं आहे…
आणि सर्वात तरुण जगज्जेता बनायचं आहे.”
काल तेच स्वप्न सत्यात उतरलं.
तो मुलगा इतिहास घडवतो —
गुकेश डोम्माराजू — जगातील सर्वात तरुण बुद्धिबळ जगज्जेता.
होय,
त्याची प्रतिभा महत्त्वाची होती.
त्याचं प्रचंड परिश्रमांचं समर्पण महत्त्वाचं होतं.
सुविधा, मार्गदर्शन महत्त्वाचं होतं.
पण या सगळ्यांपेक्षा मोठी गोष्ट होती —
त्याच्या वडिलांनी घेतलेली जोखीम.
समाजाच्या अपेक्षांपेक्षा मुलाच्या क्षमतेवर ठेवलेला विश्वास.
👉 जो धोका पत्करतो… तोच राजा होतो.
राज्य उपाध्यक्ष. राज्य मराठी पत्रकार परिषद
महाराष्ट्र प्रदेश राज्य सचिव. अखिल भारतीय माथाडी आणि ट्रान्सपोर्ट जनरल युनियन
