प्रवीण पप्पू शिंदे
संकलन. एकनाथ भाऊ भोर
पण पोटाच्या मुलाचे लग्न
च्या मुलाचे लग्न बाजूला सारून, मृत्यूच्या दाढेत उडी घेणारे तानाजी मालुसरे एकमेव होते. त्यांचे जीवन आपल्याला आजही एकच गोष्ट शिकवते— ‘कर्तव्यनिष्ठा’.
आपल्या सर्वांच्या आयुष्यात ‘सुख’ आणि ‘कर्तव्य’ यातील निवड करण्याची वेळ येते. बहुतेक जण सुखाची निवड करतात, पण इतिहास तेच घडवतात जे कर्तव्याची निवड करतात. तानाजींना माहित होते की कोंढाणा जिंकणे म्हणजे साक्षात मृत्यूशी गाठ घेणे आहे. तरीही, त्यांनी “आधी लगीन कोंढाण्याचे, मग माझ्या रायबाचे” असे म्हणत स्वराज्याला प्राधान्य दिले.
मध्यरात्रीचा मिट्ट काळोख आणि समोर उभा असलेला अभेद्य कडा! सामान्य माणसाचे पाय जिथे लटपटतील, तिथे तानाजी आणि त्यांचे मावळे जिद्दीने चढले. ८०-९० अंशाच्या सरळ कड्यावरून वर चढणे हे केवळ शरीराच्या ताकदीचे काम नव्हते, तर ते ‘प्रचंड इच्छाशक्तीचे’ (Willpower) काम होते.
आपण काय शिकावे?
तानाजी मालुसरे आपल्याला शिकवतात की, संकट कितीही मोठे असू दे—अगदी उदयभानसारखे बलाढ्य किंवा कोंढाण्यासारखे अभेद्य—जर तुमच्या मनात जिद्द आणि ध्येयाप्रती प्रामाणिकपणा असेल, तर तुम्ही अशक्य गोष्टीही शक्य करू शकता.
शरीराने लढाई जिंकता येते, पण मनाने जग जिंकता येते. तानाजींनी स्वतःचे बलिदान दिले, पण स्वराज्याचा ‘सिंह’ म्हणून ते अमर झाले. जेव्हा केव्हा तुम्हाला आयुष्यात कठीण प्रसंगाचा सामना करावा लागेल, तेव्हा तानाजींची आठवण काढा; तुम्हाला लढण्याचे बळ नक्कीच मिळेल!
“स्वराज्य हेच ज्यांचे ध्येय आणि निष्ठा हाच ज्यांचा श्वास, अशा नरवीर सुभेदार तानाजी मालुसरे यांना मानाचा मुजरा!”🙏🚩
