*
जिल्हा प्रतिनिधी पुणे
प्रवीण पप्पू शिंदे
आज मुंबई महापालिकेच्या निवडणुकीचे निकाल पाहताना एक वेदनादायी सत्य पुन्हा एकदा डोळ्यांसमोर उभे राहिले. आकडे फक्त ७० वर थांबलेले नाहीत, तर त्या आकड्यांआड मराठी माणसाच्या विश्वासाचा, अस्तित्वाचा आणि मुंबईवरच्या हक्काचा संघर्ष दडलेला आहे.
ठाकरे परिवाराने भावकी जवळ केली — हे सत्य आहे. पण केवळ भावकी एकत्र करून सत्ता टिकत नाही, नेतृत्व घडत नाही. भावकीसोबत गावकी जपली नाही, हीच खरी शोकांतिका आहे. मुंबईत आज जो मराठी माणूस शिल्लक आहे, तो कुठल्याही आमिषाशिवाय, कुठल्याही सौद्याशिवाय प्रामाणिकपणे मतदान करतो. तो अजूनही ‘ठाकरे’ या नावावर विश्वास ठेवून उभा आहे. पण त्या विश्वासाला पाठबळ देणारी राजकीय आणि सामाजिक बांधिलकी हळूहळू ढासळत गेली.
जर आज मुंबईत मराठी माणसाची गावकी टिकवून ठेवली असती,
जर मराठी माणसाच्या वस्त्या, रोजगार, ओळख आणि स्वाभिमान जपण्याचा लढा सातत्याने लढला असता,
तर आज हे ७० चे आकडे सहज बहुमतामध्ये बदलले असते.
बाळासाहेब ठाकरे यांनी मुंबई फक्त जिंकली नव्हती,
मुंबई घडवली होती.
मराठी माणसाच्या छातीत स्वाभिमान भरला होता.
“ही मुंबई आमची आहे” हे बोलण्याची हिंमत दिली होती.
पण दुर्दैवाने, जे पद बाळासाहेबांनी आपल्या करिश्म्याने, त्यागाने आणि निखळ मराठी अस्मितेने राखले,
ते पुढच्या पिढीला राखता आले नाही.
आज मुंबईत राहिलेला कट्टर मराठी माणूस
संख्येने कमी झाला आहे,
पण भावना अजून जिवंत आहेत.
तो अजूनही मतदान करताना भावनेने करतो,
पण नेतृत्वाकडून त्याला उत्तर मिळत नाही.
एक निस्सीम बाळासाहेबांचा चाहता म्हणून,
आज मनात एक कायमची शल्यरूपी वेदना रुजली आहे.
ही वेदना कुठल्या निवडणूक निकालापुरती मर्यादित नाही,
ही वेदना आहे —
मराठी माणसाच्या हक्काच्या मुंबईपासून दूर जाण्याची.
आजचा निकाल हा अपघात नाही,
तो वर्षानुवर्षांच्या दुर्लक्षाचा परिणाम आहे.
भावकी जुळवली गेली,
पण गावकी हरवली.
आणि जेव्हा गावकी हरवते,
तेव्हा केवळ सत्ता नाही,
तर इतिहासही हातातून निसटतो.
आजही मुंबईत जो कट्टर मराठी माणूस शिल्लक आहे,
तो वाट पाहतोय —
पुन्हा एकदा कोणीतरी त्याच्या भाषेत बोलेल,
त्याच्या वेदनेला आवाज देईल,
आणि म्हणेल —
“मुंबई आमची होती, आहे आणि राहणार.”
